Wojna na morzu

Jedyną wielką bitwą morską tej wojny był bój stoczony w 1916 r. u wybrzeży Jutlandii, w którym flota niemiecka zmierzyła się z Marynarką Królewską Wielkiej Brytanii. Brytyjczycy stracili więcej okrętów i ludzi. Jednak udało im się zagnać flotę niemiecką z powrotem do portu, gdzie pozostała już do końca wojny. Dzięki temu Marynarka Królewska mogła założyć na Niemcy blokadę, odcinając je od niezbędnych dostaw. Niemcy liczyli na okręty podwodne zwane ubota-mi, które miały zatapiać statki dostawcze płynące do Wielkiej Brytanii. Kiedy 8 maja 1915 r. ubot zatopił liniowiec Łuskania, ze 128 wpływowymi osobistościami amerykańskimi na pokładzie, możliwość przystąpienia Ameryki do wojny po stronie aliantów stała się bardzo realna. Do 1917 r. Niemcy zaprzestali nieograniczonych działań wojennych na morzu. Potem, mając większą ilością ubotów, powrócili do „wojny totalnej", atakując wszystkie okręty na terytoriach alianckich. Zabójcze uboty zatopiły setki okrętów handlowych, zanim brytyjczycy wpadli na pomysł konwojów ochranianych przez „niszczyciele". Kampania niemiecka nie powiodła się i w kwietniu 1917 r. amerykański prezydent Wood-row Wilson wypowiedział Niemcom wojnę.